27 december 2010.
Het zit er al weer op, de twee dagen met volle teugen genieten van alle olifanten (en andere dieren) in het Elephant Nature Park.

Twee dagen vol gelach, vertedering en verdriet. Gelach om de kaprioelen van de baby olifantjes, vertedering als je ziet hoeveel de olifanten van elkaar houden en hoe lief ze voor elkaar zijn. En verdriet om de olifanten die in het jaar van onze afwezigheid zijn overleden. We zijn natuurlijk nog even naar het graf van Mae Somboon geweest, zij was 5 dagen voor onze komst overleden.  Mae Somboon, nog maar midden vijftig, stief aan de gevolgen van haar slechte gebid, waardoor ze haar voedsel niet meer goed kon kauwen en daardoor een darmverstopping kreeg. Na 23 dagen zonder te kunnen poepen is ze in de nacht overleden. Een grote heuvel is haar graf, ongelofelijk dat daar een van de liefste olifanten van de wereld onder ligt.

Er is weer veel veranderd in het park. Er zijn weer nieuwe gedeeltes in aanbouw, nieuwe olifanten overnachtingsplekken, grote opslagruimtes voor bananen en andere fruit, nieuwe huisjes voor de gasten en nieuwe modderpoelen. Elephant Nature Park wordt een dorpje op zichzelf, heel anders dan het vijf jaar geleden was.  Het wordt ons allemaal een beetje te massaal. We zien elk jaar meer mensen en meer gebouwen voor mensen, het lijkt allemaal een grote fabriek te worden.
Gelukkig blijven de olifanten er hetzelfde onder, zij gaan gewoon hun weg en laten zich niet afleiden door al die bezigheden om hun heen. De twee kleintjes van de in totaal 35 olifanten eisen natuurlijk alle aandacht op. Het is geweldig om te zien hoe ze hun modderbad nemen, wat een schatjes.

Als regelmatig terugkerende gasten worden we natuurlijk even door Lek (eigenaresse van het park), michelle (rechterhand van Lek, voormalig olifantengids) en Jody (olifantengids) opgezocht. We regelen meteen met Jody dat we samen met haar de olifantenwandeling doen. Wat kan dat mens praten, het is net alsof je een bandrecorder aan zet, ze begint te praten en stopt pas met praten als de bijna twee uur durende wandeling erop zit. Als een warme douche valt de informatie die ze je verteld over je heen. Ondertussen lopen we tussen de groepen olifanten door,  sommigen zijn met hun tweeen zoals Mae Perm (onze slanke en strak in haar vel zittende) en Jokia (de blinde) olifant. Maar de meeste olifanten leven in een groep van rond de acht olifanten. Een eindje bij ons vandaan bij de rivier staat de groep van de kleine olifantjes. De toeristen worden bij deze groep weggehouden om de kleintjes alle rust te gunnen. Ondertussen dat wij naar de groep staan te kijken komt Jungle Boy door zijn mahout bereden langs ons heen gelopen. Een schitterend gezicht. Even laten is het Hope die met haar mahout op de rug langs komt gewandeld. Jungle boy en Hope zijn de enige olifanten die bereden worden. De twee zijn altijd een beetje ondeugend, iets dat wij wel leuk vinden, maar waar de bewoners van het park iets anders over denken. Want zij moeten de schade natuurlijk weer herstellen.

Ons hutje staat aan de rivier, hier zijn we natuurlijk alleen om te slapen. We genieten zo veel mogelijk van onze olifanten vrienden. Ik wordt tussen alle wandelingen door nog even gekust door een van de olifanten, helaas ben ik zijn/haar naam vergeten. De kus in nog minuten lang door mij te ruiken, en dan praat ik niet over een rozengeur reuk hahaha! Het brengt allemaal wel herinneringen terug aan kleine Aura, die ons twee jaar geleden voor het laatst haar kusjes gaf. Die kleine Aura moest weer terug naar haar eigenaar. Lek probeert nog steeds het kleine meisje terug te krijgen, maar haar eigenaar wil haar niet verkopen voor de normale prijs, want hij weet hoeveel Lek van het meisje houdt. Hij wil het onderste uit de kan en vraagt een onmogelijk bedrag. Het kleine olifantje volgt tot Leks grote verdriet nog steeds de harde training van haar eigenaar. We blijven samen met haar dromen van de dag dat kleine Aura weer in het Elephant Nature Park zal rond struinen.

De twee dagen vliegen voorbij, en dan is het tijd om terug te keren naar Chiang Mai, naar alle drukte van de stad. We laten onze olifanten vrienden achter wanneer de zon achter de heuvels onder gaat en de grijze vingers van de schemering de donkere deken van de nacht over ons heen trekt.

Mae Somboon we zullen je nooit vergeten! 
Reinie