Op zoek naar nieuwe producten.

Onze laatste dag in Chiang Mai. We zijn vanmorgen om half elf door een bootje opgehaald en zijn over de Ping rivier vertrokken richting het voor ons onbekende. Gelukkig wist de schipper wel waar we naar toe voeren!
We hadden het bootje via de receptie geregeld. Cheap van de receptie had wat nagevraagd en had iemand gevonden die ons naar een dorpje zou brengen waar familie van de schipper zou wonen. Het enige dat wij wisten voordat we op pad gingen, was dat de familie van de man verschillende kleinere handwerkartikelen maakten.

Toen we richting steiger liepen zagen we het bootje al klaar liggen. De schipper begroette ons met een Sawadee Krab en wij groeten netjes terug met Sawadee Ka en Sawadee Krab. De schipper sprak een beetje Engels dus we konden een klein gesprekje met hem voeren.

Onder weg hoorden we dat we ons dit keer weer met handen en voetenwerk moeten redden. Want de bewoners van het dorpje konden geen tot nauwelijk Engels spreken. Een paar woordjes zouden ze wel begrijpen, maar ook niet meer dan dat. Dus gingen daar gingen we, geen idee of we er goed aan deden om geen gids mee te nemen, maar daar zouden we snel genoeg achter komen! Na een heerlijke bootrit van iets meer dan een uur stuurde de schipper naar de wal. Het was even behelpen in de modder, want er was geen aanlegsteiger of iets dergelijks. Maar we hadden onze hoge schoenen aan, meer dan vieze schoenen liepen we dus niet op. De schipper wees ons welke kant we op moesten lopen en daar gingen we! Een zandpad leidde ons naar een klein dorpje. Het eerste huisje dat bedrijvigheid vertoonde was het huis waar een oude vrouw voor de deur zat. Ze knipte  stukjes stof uit een lap zijde. Ze maakte mooie portemonneetjes. Ik vond het meteen geweldig meisjes portemonnnees. Grote glunderende ogen keken me aan, ze zei iets tegen me dat ik natuurlijk niet kon verstaan. Maar ik kon uit haar handbewegingen opmerken dat ze aan me vroeg of ik ze mooi vond. "Prachtig" zei ik vol overgave tegen haar. En dat was voor haar schijnbaar een teken om in beweging te komen. Meteen kwam er een mand te voorschijn met van allerlei leuke kleurige portemonneetjes. Ik wist wat de portemonneetjes op de nachtmarkt kosten, dus kon ik voor mezelf en voor haar een goede prijs maken. Het oude rimpelige gezicht kreeg nog meer rimpels, toen ze er achter kwam dat ik geen toerist was die 1 portemonneetje wilde, maar dat ik er meteen een hele boel wilde kopen. Ze greep mijn handen vast toen ik zei welke prijs ik voor de portemonneetjes wilde betalen. Ze huppelde bijna naar binnen om een plastic tas te pakken. Het bedrag dat ze even laten in haar handen kreeg werd meteen tegen alles in de buurt aangeslagen, dit doet de Thai voor 'Good luck'. Er waren inmiddels een paar andere vrouwen bij ons komen staan. Ze kletsten tegen elkaar en tegen de oude vrouw. We verstonden we er natuurlijk geen klap van. Maar we konden wel een beetje raden wat ze tegen elkaar zeiden. Even later werd ik door een jongere vrouw aan de hand mee genomen een paar huizen verderop, zij maakte kettingen en armbanden. Na enige onderhandelingen (want ze zat behoorlijk hoog met de prijs) hebben we daar een aantal armbanden met mooie blauwe steentjes gekocht, meteen werd het geld weer tegen alles aangeslagen. De oude vrouw van de portemonneetjes was ook met ons meegelopen en zo werden we dus door de twee  hevig uitgezwaaid, terwijl ze maar bleven roepen 'Kap koen ka', dat in thai ' Dank u wel' betekend. Ze hadden goede zaken gedaan want van ons hadden ze een betere prijs gekregen dan van de Thai die hun spullen zouden kopen voor de avondmarkt.

Er waren heel wat mandenmakers, en we zagen grote bergen zaken vol met een soort kroepoek. iets waar wij natuurlijk geen belangstelling voor hadden.

Een eindje verderop zagen we jonge vrouw met een baby in een draagdoek op de rug zitten, zij maakte kleine doosjes. Ze was met kleurrijke stof aan de slag, die lijmde ze op een doosje. Ze kneep er een drukknoop in en lijmde er een spiegeltje aan de binnenzijde van het doosje. Ze werd wel een beetje zenuwachtig van onze aandacht. Je kon duidelijk aan haar merken dat ze niet gewend was dat er zo maar ineens buitenlanders op haar stoep stonden. Er dartelde een klein poesje om haar heen, mijn belangstelling voor het kleine ding maakte haar een beetje vrijer. Ze drukte het kleintje in mijn handen, wat een heerlijk gevoel! Toen we ook de baby hadden bewonderd kochten we bij de jonge vrouw een aantal doosjes gekocht, ze was helemaal in haar nopjes.

Na een tijdje kwamen we bij een aantal huisjes waar een groepje vrouwen in een kringetje voor de deur zaten, ze maakten sieraden. Mooie Karen zilveren kettingen en armbanden. Ze hadden veel mooie sieraden, we kochten kettingen, armbanden en zelfs oorbellen. Alles werd ingepakt en daar gingen we, volgeladen als pakezels! Kap koen ka werd ons weer vrolijk nageroepen!!!!

Het werd ondertussen al behoorlijk warm, dus besloten we een beetje vaart te zetten. Als laatste hebben we een aantal glas parel armbanden gekocht bij wederom een jonge vrouw. Waar waren al die kerels toch? Ze had armbanden in verschillende kleuren, maar ik vond de zwarte, groene en licht paarse het mooist. Wederom kregen we een betoverende glimlach en veel Kap koen kaatjes er werd zelfs met het geld op Richard geslagen, iets dat wij natuurlijk heel erg grappig vonden.  Het was inmiddels al  behoorlijk laat, we waren moe en vonden het welletjes. Dus liepen we weer naar de plek waar de schipper met zijn boot ons achter hadden gelaten. Hij lag lekker in zijn bootje te dutten, toen we hem begroeten werd hij verstrooid wakker en verontschuldigde hij zich dat hij lag te slapen. Maar we lachten en zeiden 'No problem, no problem'!
Zo keerden we volgepakt en smachtend naar een kop koffie terug naar ons hotel!

Het was een geslaagde dag, we hebben weer ontzettende leuke en mooie dingen gekocht voor de webwinkel en we hebben zeer gelukkige vrouwen achter gelaten.